Ultradixestión á sombra

Estreamos novo colaborador en GZmúsica! O Taberneiro Lamentable únese á nosa crew webzineira e desde hoxe e sempre que a situación o requira e as ganas o permitan vai ir enviando críticas de discos, concertos e/ou outras cousas relacionadas coa música do país. Quedades coa súa estrea neste venerábel webzine, unha ollada ao traballo dos Ulträqäns.

Era unha tarde de sol facendo a dixestión tranquila e complicada de dúas costelas feitas á prancha coa súa correspondente e xenerosa dose de patacas fritidas.

Mais aínda non era verán. As cereixas chegaban en caixas de dez kilos dende o Bierzo, a chaqueta facía boa falta debaixo da sombra e Lebron e Curry aínda non comezaran a última batalla polo desexado anel de campión.

Tarde tranquila podería dicirse pero o costume de poñer un CD cando un queda a soas consigo mesmo fodeu o concepto de tranquilidade coma cando á veciña se lle dá por aprender a tocar a pandeireta ben cedo despois do almorzo.

Ordes de Stalin, nenos. Polbos mecánicos e astronautas perdidos e crechos chegados da vella Unión Soviética. Bankrobber cuspindo cores e ChapeLuisa máis ghuapa que nunca. Ata os Iron Maiden se poñen tesos.

ULTRAQÁNS dando voltas no equipo do meu salón.

Neo-Bravú, nena. Psicodelia taberneira. Folkeirada cibernética en ms-2. Rancheira punki con zorza ben picante e Barrantes. Catro de raxo con rapsodias fritidas e síncopas recén chegadas da lonxa de Rianxo. E xa postos a sintetizar ideas: música a toda oxtia pero a toda oxtia a toda oxtia a toda oxtia.  Amén.

"Somos da Coru" respiran en cada compás. Sabémolo e sabédelo. Quedounos claro. Móvense en T-34 e fódelles un feixe tanta tontería desa que habela haina.

Penso neles mentras escoito. Encántanme estes cabróns e ademais de ser tan bos ghichos, que dirían do outro lado,  que ben tocan os condenados.

E pensó que país é este. A que agardan a traelos ás festas da miña aldea no final do verán? Que nos pasa?.

Setentáculos, Ocelotes. Poño o 2º disco.

Parece que neva. Algho faría. Punki esponxa.

Imaxínome nun Ford Escort camiño de Pardiñas. Todo apetrena á garrafa de likor café que viaxa no maleteiro. Non sei se estou nos 80, nos 90 ou no puto futuro. Chegamos alí e hai non mil nin dúas mil. Hai sete mil. E o torreiro baila e canta e admira. Que xusto sería. A dixestión complícase pero a nós nunca nada nos vai resultar doado. Tampouco hoxe. Vainos no pelexo e pagarémolo ca saúde se fai falta...

… pero iso si, a banda sonora é espectacular.

TEXTO: Taberneiro Lamentable

IMAXES:  Deseños de Bankrobber para Ulträqäns

ESCOITA A MÚSICA DOS ULTRÄQÄNS EN SOUNDCLOUD

Comentarios  

 
0 #1 cachisnamar 04/06/2015 16:26
Bravo!!!!!!!
 

Non podes engadir comentarios

Atención! Este sitio usa cookies e tecnoloxías similares.

Facendo click en aceptar, estás dacordo co seu emprego

Acepto