Morría setembro cando Manselle armou a súa festa grande. O Festivalo, -construído, como o valo do que colle o nome, co traballo común da veciñanza-, chegaba á súa segunda edición cun cartaz ben xeitoso: Os Carapaus, Sechu e os Invisibles, Medomedá e Sacha na Horta configuraban a proposta de música do país da que gozamos malia as trabadelas do primeiro viruxe do outono.

Manselle évos unha aldea pequeniña, apenas 80 veciños. Aínda queda algunha lata en pé e os recantos fermosos que encontras nela a pouco que te deixes ir polo seu rueiro gardan, no silencio actual, os segredos de outrora. Seica foi aldea de roxos, desas que souberon manter ergueita a dignidade nos tempos ruíns. Agora, é como Aríns, ou A Ameixoada ou tantas outras aldeas fermosas coa alma fendida a machada polos viadutos do AVE e das autoestradas. Porén, malia enchernos o país de infraestruturas que logo han ser inútiles, non darán acabado coas nosas ganas de armar festas. A forza do noso amor, -esa si que non-, non pode ser inútil. Díxoo Novoneyra e poderían repetilo con orgullo os Angueira ou calquera dos outros veciños e veciñas que traballaron arreo no Festivalo.

A festa móntase desde unha óptica case familiar. Os organizadores están atentos até aos coches que van asomando o fociño polo valo arriba, para indicar onde poder deixalo mellor e dar a benvida a Manselle. Os licores sérvense cun sorriso nos beizos e o churrasco ofrécese coa xenerosidade que só acostumamos mirar nas comidas da casa. En todo momento respírase esa vella felicidade colectiva, case esquecida, que coñecemos os que vivimos nunha aldea. A mesma que acompañaba as matanzas ou as sementeiras feitas en común. A que xorde, indomeable e afouta, da seguridade que temos en que xunt@s podemos con todo.

Con estes antecedentes, en parando o norte que non deixaba de nos lembrar que o verán alá o foi e en gabeando a lúa ao alto da noite estrelecida, estaba claro que aquilo ía ser un concerto fantástico. E por se ficaba algunha dúbida, os Carapaus non tardaron nin 5 minutos en esvaecela. A formación, con epicentro xeográfico en Compostela e musical na nosa tradición máis festeira, sorprende pola calidade e a posta en escena. Veñen de sacar o seu primeiro traballo, mais son xente curtida en anos de traballo en formacións tradicionais e festas diversas. Iso notouse sobre todo na habilidade que tiveron en pór a andar a festa, pois a friaxe do comezo da noite semellaba ao primeiro entalarlles o corpo a veciñanza e forasteiros. Despois deles foi a quenda do Sechu, que lamentabelmente non puidemos mirar. É o que ten ir aos festivais coas crianzas.

Medomedá e Sacha na Horta foron os encargados de lle dar tralla á noite, a medida que as familias da aldea ían volvendo para as súas casas cos cativos durmidiños no colo e o torreiro se volvía máis bravo. Só a rapazada da parroquia e a mocidade chegada de fóra aturaron ao pé do escenario até o final, mentres os de máis idade que resistían se acubillaban na barra. As dúas bandas estiveron correctas, -especialmente os Medomedá no seu estrafalario poupurri final-, e souberon levar a festa até altas horas da noite. 

Así rematou todo. Pouca cousa, podería pensar un insensíbel. Seriamos uns 200 no remate, -cifra que ben se triplicou nos intres de maior asistencia-, o equipo de son non estaba feito para atronar un estadio e as bandas non soan decote na radio-fórmula. Pero, repetímolo, a forza do noso amor non pode ser inútil. E en Manselle sábeno ben.

Aquí vos queda un chisquiño da actuación dos Carapaus:

Texto e vídeo: Lavesedo